Mijn naam is Monique

Désar Design…

Dat is de passie van Monique Désar. Ze heeft haar eigen kledinglijn en met haar ontwerpen krijgt ze steeds meer bekendheid. Sinds de start van Désar Design heeft ze meerdere eigen modeshows op haar naam staan en timmert Monique ook internationaal aan de weg.

Elke Fashion Designer droomt ervan… van die bekende Nederlander of celebrity die over de rode loper, in dat Design, de show zal stelen. Maar de droom van Monique was mooier, want hoe mooi is het om een doopjurk te mogen ontwerpen voor een hele kleine bekende Nederlander en zijn moeder, een absoluut mode icoon in Nederland, Yolanthe Cabau van Kasbergen.

Mijn naam is Monique

“Ik werd benaderd door Richarda van Kasbergen. Inderdaad, de moeder van Yolanthe.

Richarda, geboren in Venlo, had op Facebook gezien dat ik een doopjurk voor iemand aan het maken was. Omdat ze Yolanthe graag een doopjurk voor Xess Xava, het zoontje van Yolanthe, cadeau wilde geven heeft ze me benaderd.

Richarda volgde mij al een aantal jaren via social media en vond dat ik de juiste persoon was voor deze creatie. Enthousiast reageerde ik maar daarna bleef het even stil.

Tot een maand of twee later. Ik kreeg een bericht of ik naar Amsterdam kon komen voor een afspraak met Richarda, Yolanthe en Xess Xava. En zo zat ik dan twee dagen later in de trein met allemaal aangeschafte kleurenstaaltjes. Mooie lichte kleuren zoals ik zelf zou verwachten bij een doop.

Het ontvangst was warm en ik voelde me meteen thuis. Vriendinnen van Yolanthe, haar moeder en haar zus Xelly liepen rond. Eerst werd de tafel gedekt en samen aten we broodjes, de sfeer was zo leuk en gemoedelijk.

Het werd ook al vrij snel duidelijk dat het niet alleen om een doopjurk voor Xess Xava ging maar dat Yolanthe ook een jurk wilde hebben.

Mijn lichte staaltjes had ik net zo goed thuis kunnen laten want Yolanthe wilde Ferrari rood!!

Snel werd de reden mij al duidelijk. Foto’s van Yolanthe’s eigen doop kwamen naar voren. Haar moeder droeg een rode jurk en meteen begreep ik waarom. Ik voelde dat dit een enorme emotionele lading had bij het zien van de doopfoto’s en dat dit heel erg bijzonder was dat ik dit mocht doen.

Mijn ontwerpen zouden een blijvende herinnering gaan worden voor de hele familie. Misschien zelfs wel een traditie. Ook liet Yolanthe me voorbeelden zien van andere jurkjes die ze mooi vond en vertelde me over een Design wat ze bij mij had gezien met de vraag of ik daar een soort van mix kon van maken. Vrijwel meteen op dat moment wist ik wat ze wilde. Ze wilde geen poespas maar stijlvol, klasse, zelfs een kleine koninklijke touch, en toch sexy.

Mijn naam is Monique

Omdat Xess Xava een spierwitte maar vrij eenvoudige doopjurk kreeg kwam daar een giletje en strikje op om het geheel een jongensachtige uitstraling te geven. Mooie sierlijke letters met zijn naam maakte het plaatje compleet.

Toen ik weer thuis kwam spookte er een heleboel door mijn hoofd en dat wat ik in gedachte had zou ik Yolanthe zo snel mogelijk laten zien.

Ook zocht ik contact met een hoedenmaakster om het geheel op elkaar af te stemmen, iemand waarvan ik wist dat we op één lijn zouden komen te zitten. En zo had ik de weken daarna intensief contact met Yolanthe… maar ook met haar moeder. Hahaha.

Ik stuurde  Yolanthe  mijn uiteindelijke idee en het was vrijwel meteen een zo goed als “Ja !!”

En eigenlijk pas op dat moment voelde ik de zenuwen want haar “Ja” betekende dat het ook daadwerkelijk en echt zou gaan gebeuren!!

Ja! Het ging gebeuren! En snel kwam er een tijd van zwijgen, van angst, van beven en van onder een steen willen kruipen…

Langzaam realiseerde ik me wat er gebeurde. Ik herinner me nog dat ik eens besloot te kijken hoeveel volgers de familie eigenlijk had op social media. Ehmm… Nou… Laat ik het zo zeggen dat ik er eigenlijk helemaal van achterover viel. Niet alleen Yolanthe had vele volgers, ik was even vergeten dat Wesley daarentegen nog meer fans en volgers had. Nog meer zenuwen dus!!

Yolanthe zag ik daarna ook vrijwel elke dag bij Shownieuws op SBS6 en ik begreep dat als het dan zover zou zijn dat mijn ontwerpen echt overal te zien zouden zijn. Dat gaf me van één kant een geweldig gevoel maar ik voelde ook de enorme druk. De media kan je maken of ze kunnen je breken en dat speelde heel erg mee.

Je werk is voor heel Nederland te zien en het gevoel dat je carrière afhangt van wat daar gezegd zal worden vond ik toch wel heeeeeel erg eng.

Mijn naam is Monique

Nachtmerries had ik ervan. Nachtmerries dat ze het niet mooi vonden. En online googelde ik naar modeflaters want dat ging mij zeer zeker niet gebeuren. Althans… dat liet ik niet gebeuren!!

Een ander punt was dat Yolanthe niet in Nederland woonde maar in Turkije. Dus even op bezoek gaan om wat dingen te passen was er niet bij. Het kon alleen als ze in Nederland was en dat kon per dag verschillen. Ik moest dus ook erg flexibel zijn in mijn dagen. Maar ik vond het niet vervelend en hield er rekening mee.

De zoektocht naar de goede stof was zenuwslopend en het was een behoorlijke stressvolle periode.

Uiteindelijk kon ik bijna een stoffenwinkel beginnen met alle rode stoffen die ik had ingekocht…

Je gaat ook aan alles twijfelen op zulke momenten. Je vind een mooie stof maar even later denk je weer “Hmmm, misschien is het dit toch niet”.

De eerste doorpas was ook weer in Amsterdam, in een prachtig hotel. De moeder van Yolanthe pikte ons op en zo sjeesden we kris kras door Amsterdam in een klein wit autootje met wimpers op de koplampen. Een dollemansrit, zeker als je niet gewend bent in Amsterdam in een auto te zitten. En dan ook nog naast Richarda voelt dat nog wel eens een klein beetje scary. Hahaha!!

Mijn naam is Monique

Na de doorpas wisten we welke aanpassingen er gedaan moesten worden en werd ook duidelijk dat Yolanthe tevreden was over de twee ontwerpen. Een last viel van mijn schouders.

Eén week voor de doop was de laatste doorpas en met nog een kleine last minute aanpassing zou alles op tijd klaar zijn.
Eveneens nog spannend want drie dagen voor de doop ging het pakje met een koerier mee naar Schiphol.

Van daaruit zou het met een zus van Yolanthe worden meegenomen naar Ibiza waar alles plaats zou gaan vinden.

Zelfs de koerier vertrouwde ik niet meer. Hahaha.

Een heel vreemd gevoel om hem mijn Design mee te geven. Ik zag de auto verdwijnen en weg was het. Brrrrr… heel griezelig en de zenuwen bleven dus eigenlijk tot het moment dat de dag aangebroken was.
Je weet uiteindelijk nooit of het Design ook echt gedragen gaat worden, dat weet je eigenlijk pas als je de foto’s ziet verschijnen.

Tot ik een Whatsappje kreeg met 3 foto’s: Yo en Wesley in de auto, Yo in het rood!! Een foto van Xess Xava, en een foto van het speldje dat ik had gekocht en had laten graveren (hilarisch de reactie bij de juwelier dat de naam Xess Xava nu al werd na-geaapt) speciaal voor de doop. Ze hadden Xess het speldje op zijn doopjurk gespeld. Kippenvel!!

Daarna was het wachten op de foto’s en op zondag kreeg ik de eerste plaatjes.

Mijn naam is Monique

Vrijwel meteen daarna waren de foto’s ook verschenen op social media en zag ik dat Yolanthe mijn naam had genoemd als ontwerpster. En ja, ineens liep mijn mailbox en mijn telefoon over van berichten. Ik werd gebeld door radio en televisie.

De Stadsomroep, de Limburgse zender L1, SBS, Shownieuws… Allemaal kwamen ze langs voor interviews.

Alle reacties op de jurken waren super. Echt heel mooi. En alle aandacht had ik ook aan Yolanthe te danken, ze had mijn naam immers niet hoeven noemen.

Ik herinner me nog het gevoel van trots dat ik had toen ik bij de supermarkt boodschappen ging doen en ik bij de tijdschrijften alleen maar foto’s zag van Yolanthe op verschillende covers. Zo begin je een mode carrière, hoop je ooit een cover te behalen met je Designs en zo liggen de schappen er vol van.

Mijn naam is Monique

De medewerkster die de schappen aan het vullen was zag me stralen en zei “Mooi he”. Uiteraard kon ik het niet laten om te zeggen dat het mijn Designs waren. Hahaha, een beetje opscheppen mocht wel vond ik.

Alle aandacht hield een week of twee aan, daarna zwakte het een beetje af. Maar ik hoor het toch nog steeds. Bij Shownieuws komt de foto nog regelmatig voorbij en ik word nog vaak op straat aangesproken door mensen die het dan weer zien of die mij toen op TV hebben gezien.

Ergens was ik ook wel blij dat het allemaal wat rustiger werd. Elke dag zat ik thuis mooi opgemaakt en met de hakjes aan te wachten voor de interviews die gepland waren.
Maar buiten dat alles ben ik ook gewoon een moeder en ik moet ook mijn boodschappen en de afwas blijven doen. Die dingen wachten echt niet op je.
 
Ondertussen zijn we weer een tijdje verder en mensen vragen me nog geregeld “Hoe is ze nu in het echt?”
Mensen hebben een TV leven en een persoonlijk leven. Als mensen je alleen kennen van de TV en media, dan kennen de mensen je niet echt. Yolanthe is echt een warme persoonlijkheid.

Af en toe zie ik op internet stukjes voorbij komen van mensen die Yolanthe beschrijven, puur gebaseerd op haar media voorkomen. Dan denk ik “Doe toch normaal joh, je kent d’r helemaal niet!”

Als je in zo’n situatie zit moet je toch heel erg stevig in je schoenen staan en ik vind dat Yolanthe daar heel erg goed mee omgaat.

Ik heb gemerkt dat mijn ontwerp voor Yolanthe vaak de doorslag geeft als mensen er over denken om iets door mij te laten maken. Eerst aarzelend maar het geeft schijnbaar vertrouwen. En dat is fijn dat het deze uitwerking heeft gehad.

Mijn insteek is dat als je ergens in blijft geloven en er hard voor werkt, dat je dan groot kunt worden.

Mijn naam is Monique en Désar Design, dat is mijn passie.”

Een speciaal woord van dank aan Linda Backes en Marleen Jereskes die mee hebben geholpen om dit project tot een succes te maken.



Altijd als eerste de nieuwste verhalen van echte mensen lezen?

Like dan mijn Facebook page en je bent als eerste op de hoogte! Dank je wel!
Sander_SIG

Mijn naam is Moniquefocasa
0