Mijn naam is Emil – deel 1

Mijn leven is alles behalve saai.

Mijn naam is Emil

Toen ik nog geen jaar oud was, zat ik al drie maanden vast.

Mijn vader werd zes maanden na mijn geboorte gearresteerd en mijn moeder werd gezien als medeplichtige. En ik? Ik moest ook mee de bak in. Overdag ging ik af en toe naar mijn opa en oma, maar ‘s avonds zat ik weer bij mijn moeder in de cel.

Uiteindelijk werd mijn moeder niet veroordeeld en mocht ik na drie maanden weer met haar mee naar huis. Je zou dus kunnen zeggen dat ik met negen maanden weer vrij kwam. Hahaha. Mijn vader, die werd wel veroordeeld tot negen jaar celstraf.

En zo groeide ik op met een vader die ik één keer per week een uurtje kon zien. Andere kinderen van mijn leeftijd hadden een papa thuis en ik had een papa die ik kon bezoeken. Daar had ik het naarmate ik wat ouder werd soms wel moeilijk mee. Vooral op mijn verjaardagen miste ik hem. Hij heeft me ondanks alles wel veel geleerd tijdens de bezoekuurtjes en dat is me ook altijd bijgebleven. Hij zei vooral dat ik goed naar mijn moeder moest luisteren en mijn best moest doen met sporten, want daar zou ik hem trots mee maken. Dus dat deed ik.

Sport was altijd een belangrijk deel van mijn opvoeding. Mijn vader was zelf een amateurbokser op Europees niveau en hij is kampioen van Turkije geweest. Mijn moeder was Nederlands kampioen turnen en is zelfs in 1976 als reserve mee geweest naar de Olympische Spelen in Montreal.

Ik heb zelf ook fanatiek geturnd. Ik kreeg les van mijn moeder en van mijn oma. Elke vrijdag reisde ik af naar Heerenveen om te trainen met de Nederlandse top. Ik trainde op nationaal niveau en mocht daardoor eerder weg van school.

Als kleine Sitoci heb ik zelfs nog met Epke Zonderland getraind, maar die was toen al niet bij te houden.

Ik was vooral een harde werker, maar niet echt een turntalent. Mijn schouders waren te stijf en ik had moeite met het strekken van mijn voeten. Ondanks mijn beperkingen heb ik me met moeite weten te kwalificeren voor het NK, maar dit heb ik niet kunnen winnen. Ik was woest. Op mijn veertiende merkte ik dat ik niet meer verder kwam met turnen. Ik maakte niet meer de progressie die ik wilde. Dat vond ik op een punt zo gênant worden dat ik met turnen ben gestopt.

Mijn naam is Emil

Ik heb me behoorlijk in het turnen vastgebeten en ik heb er veel geleerd, maar het is goed dat ik afscheid van de sport heb genomen. Mijn échte passie heeft eigenlijk van jongs af aan al ergens anders gelegen…

Vanaf mijn derde jaar wist ik al dat ik worstelaar wilde worden. Pro wrestling, zoals Hulk Hogan dat deed. Ik keek het altijd op TV, verzamelde action figures en had ook een 8-bit Nintendo spelletje in die tijd. Ondanks dat ik het altijd al wilde, kwam ik er toch per toeval bij uit. Mijn vader had een dag verlof en we liepen samen door de stad. Onderweg kwamen we een vriendin van de familie tegen die per stom toeval iemand bij de SNS bank kende die aan wrestling deed. In mijn woonplaats Ede nota bene. Een kans van één op een miljoen zou ik zeggen.

Op mijn vijftiende ben ik meteen begonnen met trainen. Om alle trips en wrestling gear te kunnen betalen nam ik twee krantenwijken. Tijdens een trainingskamp in Nederland kwam ik aanraking met een Amerikaanse pro wrestler, Chris Hero. Na het VWO wist ik eigenlijk nog niet wat voor vervolgopleiding ik wilde doen, behalve dat ik wilde worstelen. Ik wist ook dat Amerika het beloofde land was voor pro wrestlers. Tja… Amerika, Chris Hero, Amerikaan… ik heb de gok gewaagd en meldde me aan voor een jaar American High School als exchange student. Mijn VWO had ik al binnen, dus voor het onderwijs deed ik het duidelijk niet.

Ik schreef een mooi brief dat ik de “American lifestyle” wou ervaren in het mooie Indiana. Niet dat ik Indiana zo geweldig vond, maar Chris woonde er en hij bood aan me te trainen.

Mijn plan lukte en ik kreeg een studentenvisum om een jaar naar Amerika te gaan, maar dat jaar heb ik nooit afgemaakt…

Sitoci6

De voorwaarde van mijn verblijf in de States was, logischerwijs, dat ik aanwezig moest zijn op school. Dat deed ik ook braaf, maar in de weekenden was ik altijd met Chris op pad.

Ik ben onderaan de pro wrestling ladder begonnen met het opbouwen van de ring en heb zo mijn weg naar boven gewerkt. “Paying your dues” noemen ze het. De weekenden zaten altijd vol met wedstrijden en vaak reden we zondag de hele nacht terug. Soms was het zelfs zó erg dat we de hele nacht wakker in de auto zaten en ik maandagochtend, vijf minuten voor de bel, nog net op tijd terug op school was.

Na een tijdje kreeg ik vaste wedstijden op woensdagavond in Evansville. Geweldig om te doen, maar ik zat elke donderdag wel als een wrak in de schoolbanken… Om vrijdag na school alweer te vertrekken.

De ommekeer kwam toen we met de hele club na een wedstrijd in een hotel zaten. We namen voor de grap een paar foto’s waarop we met een biertje in onze hand poseerden. Toen mijn gastouders die foto zagen kwam ik in de problemen. Ik dronk zelf nooit, maar ik was nog geen 21. Dus een biertje vasthouden is al foute boel. Best een gek idee voor een nuchtere Hollander. Ze rapporteerde me meteen bij de uitwisselingsorganisatie. Ik vond dit mega hypocriet, aangezien ze me nota bene zelf ook al eens mee wilden laten doen met een drankspelletje en ik ze toen al heb verteld dat ik niet dronk. Bovendien kreeg ik niet eens de kans om iets over de foto uit te leggen!

Door dit incident kreeg ik een officiële waarschuwingsbrief van de student coördinator en stond ik op scherp: Ik mocht niet meer buiten de staat Indiana reizen. Dit was een ramp voor mijn wrestling carrière, die inmiddels goed in de lift zat. Ik had echter al een boeking aangenomen voor een belangrijke wedstrijd in Philadelphia. Ik zou binnen een week mijn debuut maken in de (voor pro wrestling begrippen) legendarische ECW Arena en ik vond het mega onprofessioneel en vooral oneerlijk om deze te moeten afzeggen. Dus ik volgde mijn hart… en brak de regels.

Midden in de nacht pakte ik mijn spullen en vertrok naar Philadelphia om de ring in te gaan. Ik liet nog een brief achter voor mijn gastouders, maar die waren natuurlijk woedend.

Mijn studenten visum werd direct ingetrokken en ik werd het land uitgeschopt, maar ik heb mijn rug rechtgehouden.

Terug in Nederland verzette ik me een tijd lang tegen studeren omdat ik gewoon wilde worstelen. Ik nam wedstrijden aan in allerlei Europese landen, ging nog een keer drie maanden terug naar Amerika om te trainen met Chris (dit keer zonder visum), en ik presteerde het zelfs om op tour te gaan naar La Réunion waar jaarlijks een groot wrestling toernooi werd gehouden voor duizenden mensen publiek. Het ging de goede kant op!

Maar ja, ik begon langzaam ook te begrijpen dat in de weekenden worstelen en doordeweeks als bijbaantje vrachtwagens lossen een beetje zonde was van mijn VWO diploma. Als ik wilde studeren dan was dit wel hét moment om er mee te beginnen.

Ik hoefde niet lang na te denken over mijn opleiding: het moest goed zijn voor mijn wrestling carrière, en ook passen bij mijn persoonlijke interesse. En dan op het hoogste niveau. Het werd Film- en Televisiewetenschap aan de Universiteit van Utrecht.

Mijn naam is Emil


In het tweede deel vertelt Emil over zijn deelname aan Hollandse krijgers, hoe het met zijn pro wrestling carrière gaat en natuurlijk over zijn avontuur in Utopia.

Altijd als eerste de nieuwste verhalen van echte mensen lezen?

Like dan mijn Facebook page en je bent als eerste op de hoogte! Dank je wel!
Sander_SIG

Mijn naam is Emil - deel 1focasa
0